Hz.Muhammed(s.a.v.)in yetim ve mazluma merhameti

  Aleyhisselâtü vesselam Efendimiz o sabinin elinden tutup: __ Razı olur musun ben sana peder olsam ve (Hazreti) Aişe validen olsa, (Hazreti) Ali amcan olsa Hasan'la Hüseyin sana kardeş olsalar, Fatıma sana kız kardeş olsa? buyurdu. Sabi o zaman bu tesadüf ettiği kimsenin Âlemlerin Efendisi Muhammed Aleyhisselâm olduğunu anladı: — Niçin razı olmam ya Resûlallah!, dedi. Bunun üzerine Nebî aleyhisselâm o çocuğu alıp hanei saadetlerine götürdüler. Güzel elbiseler giydirip karnını doyurdular. Güzel kokular sürdüler. Çocuk dışarı sevinçle çıktığında, diğerleri: — Biraz önce ağlıyordun, şimdi ise sevinçlisin. Buna sebep nedir acaba? dediler. Sabî: — Ben biraz önce açtım şimdi doydum. Biraz önce çıplaktım, şimdi giyindim. Biraz önce benim babam yoktu, şimdi ise benim babam Nebî aleyhissalâtü vesselâm'dır. Hazreti Aişe validem, Hazreti Hasan ve Hüseyin kardeşlerim, Hazreti Fatıma benim kız kardeşimdir. Hiç ben sevinmez miyim? dedi. O zaman o çocuklar: — Keşke bizim babalarımız da gazada şehîd olaydılar ve biz de bu çocuk gibi olaydık, dediler. Sonra Nebî aleyhisselâmm vefatında o sabî dışarı çıkarak: — İşte ben şimdi yetimim, dedi. Bunu duyan Hazreti Ebû Bekir, onu kendi hanesine getirip evlât edindi.